Fyrir hlaup:
Reykjavíkur maraþon byrjaði fyrir mér þegar við fórum niðrí TBR seinnipart föstudags. Við vorum reyndar búin að ná í gögnin deginum áður en fórum uppá stemmninguna og svo til að skila inn geli og vatnsbrúsum, en við vorum búin að fá upplýsingar um að það mætti skilja eftir eigin drykki á 3 drykkjarstöðvum á leiðinni. Fórum rakleiðis að upplýsingaborðinu, þar sem ung kona sagði okkur að ekki væri tekið við drykkjunum þar, ættum að mæta með þá í startið daginn eftir! Þetta fannst okkur heldur dularfullt, ertu viss?, stangaðist á við fyrri upplýsingar, en hvað um það, upplýsingakonan hlýtur að vera með þetta á hreinu. Fórum yfir í pastaveisluna og það var alveg frábært að hitta alla Laugaskokkarana og finna allan stuðninginn.
Gekk hálf erfiðlega að sofna í rokinu en datt út af svona um miðnætti og svaf eins og steinn til 7. Í morgunmat var svo beygla með hnetusmjöri og sultu og tvö glös af vatni (nákvæmlega...). Höfðum nógan tíma og hlustaði á útvarpið meðan við vorum að taka okkur til. Karen Carpenter söng fyrir mig Im on the top of the world, looking down on creation... og það kom mér í sérstaklega gott skap, góð byrjun á deginum.
Mættum niðrí Miðbæjarskóla kl. 9 og röltum niður að starti með drykkina okkar og fundum þar starfsmann, Hvar eigum við að skila þessu af okkur fyrir drykkjarstöðvarnar?. Það er löngu farið, þið áttuð að skila þessu inn í gær í TBR!. Halló, upplýsingakonan ykkar, (vorum meira að segja með nafnið á henni) sendi okkur öfug til baka með þetta úr TBR í gær. Viðkomandi RM starfsmanni var brugðið við þessar fréttir og sagðist ætla að gera það sem í hans valdi stæði til að redda þessu, vorum alsæl með það, þetta var ekki honum að kenna.
Foringinn tók vel á móti okkur í Miðbæjarskólanum og leiddi okkur til betri stofu. Frábært að geta slakað aðeins á fyrir hlaup með félögunum. Þá var að ákveða í hverju átti að hlaupa, nú var sólin að gægjast fram, hmmm... Festi númerið mitt fyrst á hlýrabolinn, nei betra að vera í léttri peysu, nei næst var það stuttermabolurinn... Konan hans Halldórs spurði hvort ég vildi ekki bíða með að festa alltaf númerið. Nei, nei, pottþétt stuttermabolur. Tveim mínútum síðar var það aftur hlýrabolurinn . Makaði handleggina og fótleggina í vaselíni til að verða ekki kalt. Þetta var hárrétt ákvörðun, var aldrei kalt á leiðinni.
Hlaupið:
Frábær tilfinning að standa í startinu og samkvæmt plani þá voru fyrstu km á 5 mín tempói. Var með Garmin og búin að stilla hann þannig að ég gat séð meðal tempó og markmiðið var að halda því sem næst 4:50 og alls ekki að fara yfir 4:58 (gerir lokatíma 3:30:00). Vorum aðeins í vandræðum með að halda jöfnum hraða og þurftum nokkrum sinnum að hlaupa hraðar en við vorum búin að plana til að komast á rétt ról. Eftir ca. 8 km reif ég af mér púlsmælinn því hann var bara að trufla mig, Magga tók hann fyrir mig, takk . Tímatakan á 10 sýndi að við vorum aðeins á eftir áætlun og gáfum aðeins í þar. Eftir ca. 15 km var ég komin í gírinn, var komin á meðal tempó 4:50 og ákveðin í að halda því. Mér til mikillar ánægju sá ég drykkina okkar og gelin á drykkjarstöðinni við Kirkjusand. Tíminn í hálfu 1:42:40 og allt eins og í sögu. Nokkru síðar fann ég mér mann til að elta, en yfirleitt þegar ég keppi reyni ég að finna soldið þungan karl á tempóinu mínu og svo negli ég mig bara á hælana á honum. Fórnarlambið að þessu sinni var franskur og var í NY maraþon galla svo ég dró þá ályktun að hér væri reynslubolti á ferð. Í Fossvoginum var næsti skammtur af geli og vatni og hlýjar hugsanir voru sendar til uppáhalds mannsins okkar frá RM sem greinilega hafði lagt sig í líma við að redda okkur á síðustu stundu, vel af sér vikið! Nú var ég byrjuð að telja niður 19, 18, svo allt í einu 15 eftir o.s.frv. Hlakkaði til að sjá 32 km merkinguna og ákvað að segja þá upphátt 10 og svo 9 við hverja merkingu eftir það. Nú fór meira að reyna á sálina og andlega undirbúninginn, söng inní mér lagið sem ég heyrði um morgunin Im on the top of the world... og reyndi að muna eins mikið af textanum og ég gat. Út á Nesi hjá golfvellinum var franski vinur minn farin að hægja á sér, meðal tempóið komið í 4:51 og þegar ég sá 4:52 á Garminum þá sagði ég Au revoir... 8 km eftir, reyndi að reikna út hversu langan tíma það tæki. Orðið ansi hreint erfitt að hreyfa lappirnar og ekki eins gaman að þessu öllu saman lengur, sá rétt rúmlega 5 mínútna tempó oftar og oftar per km, hugsaði með mér er þetta Veggurinn, nei, nei ekki svo slæmt þá hlýt ég að vera sloppin. 5 km eftir og þá byrjaði ég að kyrja með sjálfri mér í hverju skrefi: get, ætla, skal, get, ætla, skal... Pikkaði nú samt upp hvern hlauparann á fætur öðrum síðustu 8 km og byrjaði að telja þá, las einhvers staðar að það hjálpaði, 7, 8, 9.. Þegar 2 km eru eftir þá er ég með fórnarlamb í sigtinu svona 50 metra á undan mér, það liggur útkeyrsla í gegnum göngustíginn og einhver jólasveina bílstjóri stoppar bílinn sinn algjörlega í veg fyrir manninn. Honum fallast gjörsamlega hendur og hættir að hlaupa, ég fæ alla vega smá fyrirvara og hleyp aftur fyrir bílinn og áfram. Á þessari stundu má greinilega ekkert út af bera til að maður missi ekki móðinn. Á síðustu drykkjarstöðinni út á Granda fæ ég mér síðasta sopann af orku og smá vatn og labba meðan ég drekk, þá kemur Vöggur, léttur á sér, kallar á mig Svona, þetta er ekki búið, komdu þér af stað! og þá geri ég það náttúrulega enda ótrúlega hlýðin og meðfærileg kona. Mundi svo eina gullsetningu sem ég las í einhverri greininni frá undirbúningnum Pain is temporary, pride is forever. Svo sé ég Hafdísi og fleiri félaga, heyri hana kalla Þú nærð tímanum þínum!. Hugsa með mér að það sé nú ekki alveg svo einfalt, ennþá rúmur kílómeter eftir. Þegar hálfur km er eftir þá sé ég allt í einu að svona 50 metrum framundan er stór bíll með tengivagn að snúa við á miðri götunni, hann bakkar tengivagninum alveg að hliði sem er milli akreinanna og það er engin leið að komast í kring eða framhjá. Garga á manninn af öllum lífs og sálar kröftum og hann rankar við sér og rétt nær að færa bílinn nógu mikið til að ég geti skáskotist framhjá honum. Veifa honum í kveðjuskyni (var svo þreytt að ég gat bara rétt úr einum fingri...), kannski ekki íþróttamannslegt en skiljanlegt á þessari stundu. Fékk sennilega eitthvað adrenalín kikk við að það fauk svona í mig og allt í einu fóru skrefin að léttast á ný, fann hvernig kroppurinn varð léttur og skrefin lengdust, get, ætla, skal...
Sá pabba 150 metrum frá markinu, kallaði á hann því hann sá mig ekki, gat eiginlega ekki annað en hlegið, Ert þetta þú, Eva? (sjá mynd, hann er á besta stað og enginn annar nálægt). Svo sá ég mömmu aðeins aftar, nú var ég farin að brosa hringinn og svo sá ég klukkuna. 3:28 eitthvað, heyrði félagana garga nafnið mitt og þá var það smá endasprettur, það verður alltaf að vera endasprettur... Þór tengdapabbi og Gabríel biðu í markinu og svo kom Jóhanna með kaffi (sem ég hafði reyndar ekki lyst á en takk samt) og svo allir að óska mér til hamingju. Var ekki alveg með á nótunum þarna, þannig að þið sem voruð þarna að styðja mig, þúsund, milljón þakkir!
Sá sem fær þó mestar þakkirnar er án nokkurs vafa hann Kristján, félagi okkar í Laugaskokki. Hann hjólaði með okkur frá Elliðaárdalnum (ca. 23 km) og alla leið í mark. Hann fór á undan á drykkjarstöðvarnar, fyllti á brúsa fyrir mig, stóð tilbúin með gel og vatn, pikkaði svo upp brúsann þar sem ég henti honum og fyllti aftur á, spurði hvort allt væri í lagi og lét svo lítið fyrir sér fara þegar ég þurfti á því að halda. Hans hjálp var alveg ómetanleg og ég vona að ég geti einhvern tíma launað honum það eða orðið einhverjum öðrum að sama gagni einhvern tíma.
100 metrar í mark, pabbi í baksýn og Kristján minn tryggi fótsveinn mér við hlið, mamma tekur myndina.
.
Eftir hlaup:
Var ekki alveg í rónni fyrr en ég sá manninn minn koma heilu á höldnu í mark. Nú var mér aðeins farið að kólna og dreif mig inn í Miðbæjarskóla í hlý föt. Fann mér svo minn stað, lagðist á gólfið undir glugga, teygði á skrokknum og sólin bakaði mig. Jóhanna kom með eitthvað til að setja undir höfuðið og þarna lá ég, á gólfinu, í sólinni, í fulkominni alsælu sem er engu lík, allt í heiminum í fullkomnu jafnvægi einhvern veginn. Er þetta þess virði, já ekki spurning, er ég farin að hugsa um næsta maraþon... NEI.